Ο Ζαχαρίας πάει Φινλανδία..

Έτσι λοιπόν με 2 απλά βήματα το ιστολογιο άλλαξε απο "Καθημερινές ανησυχίες.." σε ενα blog που θα γραφω τις προσωπικές μου εμπειριες εδω στην Φιλανδία ας αρχίσουμε λοιπον απο την αρχη...

Ειμαι λοιπον ο Ζαχαριας συμφωνα με ενα κολληταρι πισω στην Ελλάδα τον Κ. Αρτέμη Λεγομαι λοιπον Ζαχαριας ειμαι φοιτητης 4ο ετους Ηλεκτρονικης στο Αλεξανδρειο Τεχνολογικο Εκπαιδευτικο Ιδρυμα της Θεσσαλονίκης και πριν 4 μερες ηρθα στο Valkeakoski μια μικρη πολη που ειναι κοντα στο κοσμοπολιτικο Tampere. Το Tampere βρισκεται 130 χιλιομετρα βορεια απο το Ελσινκι. Τι ηρθα να κανω εδω λοιπον? Ειμαι με εναν ακομα φιλο μου και συμφοιτητη τον Κ. Γιωργο. Ηρθαμε εδω με το προγραμμα Erasmus, οπου φοιτητες πηγαινουν σε διαφορα συμβατα πανεπιστημια στην Ευρωπη και οχι μονο.
Ηταν λοιπον πριν απο 5 μηνες μια ακομα βαρετη μερα στο ΤΕΙ Ηλεκτρονικης οπου ο Κ. Γιωργος ερχεται και λεει σε ολη την παρεα “Ποιος ψηνεται να παμε Erasmus?”. Ολοι στην αρχη το αποπήραν , αλλα ο Γιωργος (aka:kaloboli) και ο Ζαχαριας το ξανασκεφτηκαν. Θελαμε και οι 2 καποια στιγμη να παμε Erasmus. Ετσι σιγα σιγα λοιπον αρχιζει η ιστορια μας..
Μια φορα και εναν καιρο λοιπον χτυπαει το τηλεφωνο μου ... Ειναι ο Κ.Αρτεμης! μου λεει να κατεβω γιατι πρεπει να φυγουμε για το αεροδρομιο.
Τα συναισθηματα αναμεικτα, ανυπομονος για να φυγω αλλα και μια δοση νοσταλγιας γιαυτα που αφηνω πισω μου. Βγαινω στο μπαλκονι και βλεπω τον Κ.Αρτεμη μαζι με τον παιδικο μου φιλο Pats στο Mazda 2. Φτανω στην πορτα λοιπον και μετα απο πολλα φιλια απο την αδελφη μου και την μανα μου φτανω στην εισοδο με την 28kg βαλιτσα μου!!! Κατω αντικριζω τον Κ.Αρτεμη με ενα χαμογελο να μου φωναζει “Αντε Ζαχαρια ... Αντε Ζαχαρια .. Αργησαμε.. “ Κατεβαινοντας τις σκαλες μαζι με τον πατερα μου.. διαπιστωνω οτι στο αμαξι βρισκεται ακομα ενα ατομο, αφου φτανω στο αμαξι διακρινω την Ελπινικη. Τωρα θα με πειτε ποια ειναι αυτη? Οχι? Καλα εγω θα σας πω... Η Ελπινικη ειναι θελω να πιστευω κατι παραπανω απο φιλη ... δεν μπορω να την βαλω στην κατηγορια της φιλης εχουμε περασει τοσα πολλα μαζι που δεν ειμαστε φιλοι. Ειμαστε αυτο που λενε τα κοριτσια κολλητες δεν λεμε πολλα μεταξυ μας αλλα ξερουμε ο,τι αμα παρουμε τηλεφωνο καποιος θα απαντησει απο πισω που θα με νοιαστει για εμας.
Αφου λοπον βαζουμε την “ντουλαπα” πισω στο αμαξι ... μπαινω στο αμαξι και ο Pats με λεει “Ειμαστε ετοιμοι?”. Του λεω “Παμε φιλε..”. Ωπα Ωπα ξεχασα να σας πω για τον Pats. Την Καστορια την ξερετε? Ναι ε? Ειναι φοιτητης εκει.. καταλαβατε? Οχι? Δεν πειραζει καθηστε να σας εξηγησω. Δεν πιστευω οτι θα υπαρξει αλλος ανθρωπος που θα κανουμε τοσο πολυ παρεα απο το δημοτικο και θα τον καταλαβαινω -νομιζω- τοσο πολυ. Με εχει στηριξει απειρες φορες με εχει κερασει αλλες τοσες εχουμε παει τοσες φορες διακοπες μαζι πιστευω ο,τι ειναι ο καλυτερος φιλος οπως θα ελεγε και ενας 10 χρονος μπομπιρας, χωρις να ξερει τι πραγματικα σημαινει αυτο.
Ενω φευγουμε βγαινω απο το παραθυρο και χαιρεταω την μανα μου και τη αδελφη μου που καθονται στο μπαλκονι μας. Ενω βγαινουμε στον περιφεριακο, παλι , ο Κ.Αρτεμης και ο Pats μαλωνουν για ασχετα θεματα. Εχεις την εντυπωση οτι πηγαινεις για καφε.. και οχι καπου ποιο μακρια. Φτανοντας αεροδρομιο. Κατεβαινουμε και παμε για τον τελυταιο frappe αυτης της χρονιας. Η ατμοσφαιρα στο αεροδρομιο φανταστικη με καυστικα σχολια για την Ελλαδα και για την αποχωρηση μου..
Ο Κ.Αρτεμης λοιπον..
Εδω χρειαζεται ενα ολοκληρο αρθρο για να τον περιγραψω... τι να πω.. ο,τι και να πω ειναι λιγα απλως ευχομαι ο καθενας σας να εχει εναν Κ.Αρτεμη να τον στηριζει.
Μπαινω στο αεροπλανο...