Ο Ζαχαρίας πάει Φινλανδία..

Το αεροπλανο επιταχυνει... Φτανουμε Αθηνα.
Κατεβαινοντας βλεπουμε τον αδελφο του Κ.Γιωργου. Οι στιγμες ακρως οικογενειακες με φιλια αγκαλιες... Πηγαινω να βγαλω ticket και βλεπω τον Παυλο να με περιμενει.
Αφου τον ρωταω πως περναει, πιάνουμε συζήτηση για ασχετα θεματα, το κλασσικό αμαξι του ελληνα καγκουρα , ο κλασσικος φοιτητης που εχει φερει ολο του το σοι να τον αποχαιρετησει. Μετα απο κανενα μισαωρο συνειδητοποιώ ο,τι φευγω Φιλανδια. Τοτε ειναι που βουρκωνω ακουγοντας τις ιστοριες του Παυλου για το πως περναγαμε στην Θεσσαλονικη και αναρωτιεμαι αν θα ειναι το ιδιο στην Φιλανδια.
Μπαινουμε στο αεροπλανο..
Η πρωτη ωρα ηταν η ποιο βαρετη της ζωης μου...καθομουν στο καθισμα οπως ολοι οι Φιλανδοι. Οταν ενα τυχαιο γεγονος, που βασιζοταν στην καταλαναλωση νερου, με εκανε να σηκωθω απο την θεση και να παω στην wc. Στον δρομο συναντω ενα 50αρη, να φωναζει στα ελληνικα με κρητικη προφορα, ωπ ελληνας. Πηγαινω κοντα του και βλεπω οτι και αλλοι μιλανε ελληνικα... Σιγα σιγα γνωριζω τον κ.Νικο την Χρυσα την Κατερινα την Θαλια και τον Σωτηρη. Οι 3 τελευταιοι πηγαιναν για Erasmus στην Vaasa.. μοιραστηκαμε τα ιδια συναισθηματα. Ο κ.Νικος πλεον μονιμος κατοικος Φιλανδιας μας ελεγε για το πως ειναι τα πραγματα πανω... Εκει που σταθηκα περισσοτερο ομως ηταν στην Χρυσα η οποια με ειπε οτι ειναι απο την Κοζανη. Αφου την ρωτησα που βγαινει ... αρχησε να μου λεει ιστοριες για την Φιλανδια πως πηγε εκει πως βρηκε δουλεια και πως ειναι η ζωη της εκει. Μπορω να πω οτι με απογοητευσε λιγο, λεγοντας μου για τους Φιλανδους που ειναι κρυοι γιατο κλιμα της Ελλαδας που πρεπει να ξεχασω οτι ηξερα για τις παρεες στην Ελλαδα. Εκει που σταθηκα ομως ειναι ποσα καλα ειναι τα λεφτα της δουλειας της τι της παρεχει και ολα τα σχετικα. Το κρατος της παρειχε τα παντα, πολυ καλο μισθο ασφαλεια διακοπες οτι θελει καθε ανθρωπος. Αλλα ακουγοταν και πολυ πικραμενη για το ποσο κακες ηταν οι σχεσεις μεταξυ των ανθρωπων. “Το κρατος σου παρεχει τα παντα εκτος απο τους φιλους την συντροφικοτητα και μια ζεστη αγκαλια.” Αυτα ακριβως ηταν τα λογια της...
Φτασαμε στο Ελσινκι...
Ολοι ανταλαζαμε τηλεφωνα facebook και ολα τα σχετικα για να μην χασουμε επαφη. Περιμενοντας στο αεροδρομιο μαθαινω οτι δεν υπηρχε κανενας Ελληνας που να πηγαινει εκει που πηγαιναμε, μια απογοητευση με κυριευσε. Ητανε οι πρωτες καλυτερες στιγμες που περασα στην Φιλανδια.
Φτανουμε Valkeakoski...